شب است و آسمان سیاه

و در دل این سیاهی ماه را میبینم

که مثل من در تنهایی سیر میکند

و چه غمگینم

از اینکه در کنار خود کسی را نمیبینم که از غم من بگرید

آه......

ای ماه بتاب که جز تو کسی را نمیبینم

و ای دل بسوز که سوز تو کارها کند

دیگر نفسهایم به سختی فرو میروند

ولی انگار چیزی را حس میکنم

غریبی آشنا را.....

که گویی سالهاست با من است

واز همه رموز من آگاه

آری او همان دوست قدیمی و خالق زیبایی های من است

بیدلی در همه احوال خدا با او بود

                                             او نمی دیدش و از دور خدایا میکرد

این هم درد دلم بود که براتون گفتم از همین جا از همه دوستای خوبم تشکر میکنم که همیشه به من لطف دارن و منو تنها نمیذارن خیلی دوستون دارم این پست با من همدرد باشین مرسی